Fall in love with great ideas.

       As this summer draws to a close, I would like to share some of my thoughts with you. Being a citizen of this world myself, it is impossible for me to remain unaffected by everything happening around me—by the darkness that has shrouded all of humanity, the crimes against human existence, and the desecration of every living creature upon this magnificent planet.

       And do not doubt for a single moment that our sacred mother, Earth, is magnificent, or that she hasn't provided us with everything we need to live harmoniously and happily with her, even through her hardest times. It is another factor that misleads us and keeps us away from this harmony, depriving us of earthly happiness, and its name, in my humble opinion, is "distorted man" or "blind man." You may, of course, name it whatever else you wish.

      This human factor consists of individuals who, although born sacred, carrying God within them—just like all of us—lost two of their three essences at some point during their development, for reasons we shall not analyze here: the spiritual and the soulful, leaving them with only the material.

     Being stripped of the primary essence of human existence, these individuals can no longer recognize their severance from the divine character of their true nature, nor can they perceive the gradual loss of their emotions and spiritual resources. Consequently, finding themselves in such a state of "disability," they become more susceptible to their passions, which they are unable to control. As a result, they fall increasingly prey to their desires, capable only of tasting the intense material experiences offered by the fulfillment of these cravings. However, the more this occurs, the more they depend on their passions and seek them out frantically, eventually reaching a point where it is impossible to detach themselves or return to their previous human state. It is then that they begin to believe this is the only reality that exists, rejecting anything related to spirituality or soulful growth. They do not merely mock the divine and the spiritual essence of life itself, but they commit repeated acts of hubris against them, while using deceitful means to impose upon those around them the idea that nothing exists beyond matter. And if things ended there, the harm to the rest of humanity would be minor. However, they do not end there, as these "blind" individuals, being fully dependent on material things, naturally evolve much further within the material realm.

         I will provide an example to make this subject more clear. Let us assume we have two people, one who is "blind" and one who is not, and they are both gifted 1,000 euros. Most likely, the first one will keep it for himself, as he must satisfy his egoistic material nature in various ways, while the second one will distribute it in diverse ways to others, for only then will his soul and spirit be pleased. The final result will be that the "blind" man still has the 1,000 euros, even if he spent it on personal gratification through various items or investments that will return to him in some direct or indirect way, while the second will have zero left in his pocket, because he shared the money with loved ones or helped fellow humans in greater need than himself, as his conscience guided him to act.

       Now, take this simple example and expand upon it in your mind, in various directions and with larger quantities. To what conclusion do you arrive? The more material goods, the more power in society; the more power in society, the greater the "importance" among people; the greater the "importance," the higher the status; and the higher the status, the more powerful the authority.

      This, then, is the problem today in my view. "Blind" people, stripped of spiritual and soulful elements, utterly bound to matter—which they recognise and worship as the most fervent idolater—do not hesitate to trample over others to satisfy their desires. They have no qualms about selling weapons that will kill thousands of children and mothers, as long as such a thing yields any profit (and thus, power). They have no hesitation in viewing others as objects and numbers rather than human entities, in order to please their own massive "ego," which they believe to be unique, distinct, and superior. Furthermore, since not a trace of emotion remains within them, there is nothing capable of halting their monstrous onslaught, while, above all, they possess no shame. In my opinion, shame is the most fundamental of emotions in human existence, for it is what stops us and prevents undignified acts toward those around us. One feels shame before oneself to harm a fellow human, to do something selfish, to behave rudely to one's neighbor; one feels shame when they cease to be human.

       In conclusion, I would like to remind all of us of one thing. Each of us was born unique (one of the many proofs of this being our fingerprints), and since we emerged unique from the "factory" of God or the Universe (call it what you will), who gives a small group of people the authority to question this, to cultivate the idea of superiority for their own circle, and to consider the rest of us inferior?

       The solution, therefore, against this whirlwind that plunders our world, is to resist those who insult us, those who try to impose their own will upon us; to resist every arrogant expression of superiority, to mock the display of material goods, to desire only education, and to strive to acquire virtues. And above all, we must remember that we are unique—not because a human mind decided it for us, but because this uniqueness was gifted to us by a power beyond the material world. Thus, no one possesses the right to restrict our freedom, to manipulate us, or to turn us into a tool for their selfish whims.

       We were born free; let us, then, ensure we remain free and die as such.

 

Ερωτεύσου τις μεγάλες ιδέες.

         Μια και το καλοκαίρι ετούτο πλησιάζει στο τέλος του, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις σκέψεις μου.

Ως άνθρωπος και εγώ του κόσμου αυτού είναι αδύνατον να μένω ανεπηρέαστη απ' όσα γίνονται γύρω μου, από το σκοτάδι που έχει σκεπάσει ολόκληρη την ανθρωπότητα, από τα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης υπόστασης, από την βεβήλωση κάθε ζωντανού πλάσματος πάνω σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη.

Και μην αμφιβάλλετε στιγμή ότι η ιερή μητέρα μας, η Γη, είναι υπέροχη ή ότι δεν μας έχει εφοδιάσει με όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε αρμονικά και ευτυχισμένα μαζί της ακόμη και στα πιο δύσκολά της. Είναι άλλος εκείνος ο παράγοντας που μας παροδηγεί και μας κρατά μακριά από αυτή την αρμονία, στερώντας μας την επίγεια ευτυχία, και το όνομά του, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι "στρεβλός άνθρωπος" ή "τυφλός άνθρωπος". Μπορείτε, βέβαια, να τον ονοματίσετε όπως αλλιώς επιθυμείτε εσείς.

      Ο ανθρώπινος αυτός παράγοντας αποτελείται από άτομα, που αν και γεννήθηκαν ιερά, φέροντας τον Θεό μέσα τους, όπως άλλωστε όλοι μας, έχασαν σε κάποιο σημείο της ανάπτυξής τους, για κάποιο λόγο τον οποίο δεν θα αναλύσουμε εδώ, δύο από τις τρεις υποστάσεις τους, την πνευματική και την ψυχική και απέμειναν μονάχα με την υλική.

Όντας απογυμνωμένοι από την κύρια ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, τα άτομα αυτά δεν μπορούν πια να αναγνωρίσουν την αποκοπή τους από τον θείο χαρακτήρα της πραγματικής τους φύσης, μήτε μπορούν να αναγνωρίσουν τη σταδιακή απώλεια των συναισθημάτων τους και των πνευματικών τους πόρων. Επομένως, ευρισκόμενοι πλέον σε τέτοιου είδους "αναπηρία", γίνονται περισσότερο επιρρεπείς στα πάθη τους, τα οποία αδυνατούν να ελέγξουν με αποτέλεσμα να καθίστανται ολοένα και πιο πολύ έρμαιο των επιθυμιών τους, μπορώντας μονάχα να γεύονται τις έντονες εμπειρίες τής ύλης που προσφέρονται με την υλοποίηση ετούτων των επιθυμιών. Όσο, όμως, αυτό συμβαίνει, τόσο εξαρτώνται από τα πάθη τους και τα αποζητούν μανιωδώς, φτάνοντας στο τέλος σε ένα σημείο όπου είναι πλέον αδύνατο να αποδεσμευτούν από αυτά ή να επιστρέψουν στην προηγούμενη ανθρώπινη κατάστασή τους. Τότε αρχίζουν να πιστεύουν ότι μόνο αυτή η πραγματικότητα υπάρχει, απορρίπτοντας οτιδήποτε σχετίζεται με την πνευματικότητα ή την ψυχική ανάπτυξη. Δεν κοροϊδεύουν μονάχα το θείο και την πνευματική υπόσταση της ίδιας της ζωής, αλλά διαπράττουν εναντίον τους επανειλημμένες ύβρεις, ενώ προσπαθούν με δόλιους τρόπους να επιβάλλουν στους γύρω τους την ιδέα ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από την ύλη.

Και αν τα πράγματα έμεναν εκεί, θα ήταν μικρό το κακό για τους λοιπούς ανθρώπους. Ωστόσο, δεν μένουν εκεί, μια και ετούτα τα "τυφλά" άτομα, ως πλήρως εξαρτώμενα από τα υλικά πράγματα, εξελίσσονται, όπως είναι φυσικό, πολύ περισσότερο στο πεδίο της ύλης. Θα φέρω ένα παράδειγμα για να κάνω το θέμα περισσότερο αντιληπτό.

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο ανθρώπους, τον έναν "τυφλό" και τον άλλον όχι, που τους χαρίζονται 1000 ευρώ. Το πιο πιθανό είναι ο πρώτος να τα κρατήσει για τον εαυτό του, καθώς πρέπει να ικανοποιήσει με διάφορους τρόπους την εγωιστική υλική του υπόσταση, ενώ ο δεύτερος θα τα μοιράσει με ποικίλους τρόπους προς τρίτους, αφού μόνο έτσι θα ευχαριστηθεί η ψυχή και το πνεύμα του. Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ο "τυφλός" να έχει ακόμη τα 1000 ευρώ, έστω κι αν τα ξόδεψε προς προσωπική ικανοποίηση σε διάφορα πράγματα ή επενδύσεις που θα επιστραφούν με κάποιο άμεσο ή έμμεσο τρόπο στον ίδιο, ενώ ο δεύτερος θα έχει μηδέν ποσό στην τσέπη του, γιατί μοίρασε τα χρήματα σε αγαπημένα πρόσωπα ή βοήθησε συνανθρώπους του με μεγαλύτερη ανάγκη από εκείνον, όπως τον καθοδήγησε η συνείδησή του να πράξει.

Πάρτε τώρα αυτό το απλό παράδειγμα και εξελίξτε το με το μυαλό σας προς διάφορες κατευθύνσεις και με μεγαλύτερες ποσότητες.

Σε πιο συμπέρασμα άραγε καταλήγετε; Όσο πιο πολλά υλικά αγαθά, τόσο πιο πολλή δύναμη στην κοινωνία, όσο πιο πολλή δύναμη στην κοινωνία, τόσο πιο μεγάλη "σπουδαιότητα" ανάμεσα στους ανθρώπους, όσο πιο μεγάλη "σπουδαιότητα" τόσο πιο υψηλή θέση και όσο πιο υψηλή θέση τόσο πιο ισχυρή εξουσία.

Αυτό, λοιπόν, είναι το πρόβλημα σήμερα κατά την άποψή μου. Άνθρωποι "τυφλοί", απογυμνωμένοι από πνευματικά και ψυχικά στοιχεία, απόλυτα συνδεδεμένοι με την ύλη, την οποία αναγνωρίζουν και προσκυνούν καταπώς ο πιο ένθερμος ειδωλολάτρης, δεν διστάζουν να πατούν πάνω σε άλλους ανθρώπους για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουλήσουν όπλα τα οποία θα σκοτώσουν χιλιάδες παιδάκια και μανάδες, φτάνει κάτι τέτοιο να τους προσφέρει οποιοδήποτε κέρδος (άρα εξουσία), δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να δουν τους άλλους σαν αντικείμενα και αριθμούς και όχι ως ανθρώπινες υποστάσεις προκειμένου να ευχαριστήσουν το τεράστιο "εγώ" τους, το οποίο πιστεύουν ότι είναι μοναδικό, ξεχωριστό και ανώτερο. Επιπροσθέτως, μια και δεν υφίσταται πλέον μέσα τους κανένα ίχνος συναισθήματος, δεν υπάρχει και κάτι το οποίο δύναται να ανακόψει την τερατώδη επιδρομή τους, ενώ πρωτίστως δεν διαθέτουν ντροπή. Κατά την γνώμη μου, η ντροπή είναι το βασικότερο από τα συναισθήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, καθώς αυτή μας σταματά και αποτρέπει τις αναξιοπρεπείς πράξεις απέναντι στους γύρω μας. Ντρέπεται κανείς ενώπιον του εαυτού του να βλάψει έναν άλλον συνάνθρωπό του, να κάνει κάτι το εγωιστικό, να φερθεί αγενώς στον διπλανό του, ντρέπεται όταν παύει να είναι άνθρωπος.

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να θυμίσω σε όλους μας ένα πράγμα. Ο καθένας από εμάς γεννήθηκε μοναδικός (μια από τις πολλές αποδείξεις γι' αυτό είναι τα δακτυλικά μας αποτυπώματα) και εφόσον από το "εργοστάσιο" του Θεού ή του Σύμπαντος (πείτε το όπως θέλετε) βγήκαμε μοναδικοί, ποιος δίνει την εξουσία σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων να το αμφισβητήσει αυτό, να αναπτύξει την ιδέα της ανωτερότητας για τον κύκλο της και να θεωρήσει τους υπόλοιπους υποδεέστερους;

Η λύση, επομένως, έναντι ετούτης της λαίλαπας που λυμαίνεται τον κόσμο μας είναι να αντιστεκόμαστε σε εκείνους που μας προσβάλλουν, σε εκείνους που προσπαθούν να μας επιβάλλουν το δικό τους θέλημα, να αντιστεκόμαστε σε κάθε αλαζονική έκφραση ανωτερότητας, να χλευάζουμε την επίδειξη των υλικών αγαθών, να επιθυμούμε μονάχα την μόρφωση και να επιδιώκουμε να αποκτήσουμε αρετές. Και πάνω απ' όλα πρέπει να θυμόμαστε ότι είμαστε μοναδικοί, όχι γιατί το αποφάσισε για εμάς κάποιος ανθρώπινος νους, αλλά γιατί αυτή η μοναδικότητα μας χαρίστηκε από μια δύναμη υπεράνω του υλικού κόσμου. Έτσι, κανείς δεν διαθέτει το δικαίωμα να περιορίσει την ελευθερία μας, να μας χειραγωγήσει και να μας μετατρέψει σε εργαλείο των ιδιοτελών βουλήσεών του.

Γεννηθήκαμε ελεύθεροι, ας φροντίσουμε, λοιπόν, να παραμείνουμε ελεύθεροι και να πεθάνουμε ως τέτοιοι.

 

"Καντελάμπρο των Άνδεων" ή "Κηροπήγιο των Άνδεων".

Απόσπασμα από το βιβλίο του Charles Berlitz, "Μυστήρια από Ξεχασμένους Κόσμους, Ανακαλύπτοντας χαμένους πολιτισμούς", 1972, κεφάλαιο 2, Απόκρυφα μηνύματα του παρελθόντος.

        "...Ίσως το εντυπωσιακότερο απ' αυτά τα αρχαία σχήματα να είναι το "Καντελάμπρο των Άνδεων" (Κηροπήγιο των Άνδεων), με μήκος 245 μέτρα, σκαλισμένο επάνω σε μια κατωφερή πλαγιά στο Παράκας του Περού, μέσα στον κόλπο του Πίσκο και φαίνεται καθαρά μόνο απ' τ' ανοιχτά του Ειρηνικού. Είναι ένα τεράστιο σκάλισμα που μοιάζει με κηροπήγιο, με τρίφωτη λυχνία ή με τρίαινα και φαίνεται να δείχνει προς την κοιλάδα της Νάζκα σαν γιγάντιο σήμα τροχαίας. Όταν το πρωτοείδαν οι Ισπανοί Κονκισταδόρες το πήραν για θείο σημάδι -Τριάδα- και το ερμήνευσαν σαν ενθάρρυνση για να συνεχίσουν να κατακτούν, να κατακτούν, να εκχριστιανίζουν και να σκλαβώνουν τους ντόπιους.

      Όταν εξέτασαν από κοντά τα 245 μέτρα του πάνω στον βράχο, οι Ισπανοί ανακάλυψαν ένα τεράστιο σκοινί δεμένο στο κεντρικό πηρούνι και υπήρχαν ενδείξεις, ότι και άλλα σχοινιά και σπάγγοι ήταν συνδεμένα με τα ακρινά πηρούνια, δημιουργώντας ένα σύμπλεγμα που η χρήση του έμεινε άγνωστη.

        Ο Ρόμπερτ Σαρρού προτείνει μια εξήγηση που έδωσε ένας Περουβιανός σχολιαστής, ο Μπελτράν Γκαρσία. Ο Μπελτράν Γκαρσία νομίζει ότι το "Καντελάμπρο" ήταν ένας παλιρροιακός υπολογιστής, αλλά επίσης "...(αυτό) το σύστημα, εξοπλισμένο με αντίβαρα, κλιμακωτές σκάλες και σχοινιά που γλιστρούσαν επάνω σε τροχαλίες, αποτελούσε ένα γιγαντιαίο σεισμογράφο ακριβείας, ικανό να καταγράφει τελλουριακά κύματα και σεισμικές δονήσεις, όχι μόνο του Περού, αλλά ολόκληρου του Πλανήτη..."

Εκδόσεις Ωρόρα, μετάφραση Ντίνου Γατρουφαλιά, 1976

Περί Σεβασμού και αισθήματος Δικαίου.

     Τι ακριβώς είναι αυτό που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε; Σε ποιο σημείο σκοντάφτει ο νους και αρνείται να καταλάβει; Υπάρχουν αξίες πανανθρώπινες, για τις οποίες κάποιοι, εδώ και αιώνες, μίλησαν, τις όρισαν, τις ανέλυσαν και μας τις άφησαν πνευματική παρακαταθήκη. Ποιος είναι πραγματικά ο λόγος που τις ξεχνάμε; Μία από αυτές τις αξίες είναι ο σεβασμός. Ξεκινά από τον εαυτό μας, όχι με την εγωιστική έννοια ("ξέρεις ποιος είμαι εγώ;"), αλλά από την πλευρά της κατανόησης τής ουσίας τής ύπαρξής μας. Γιατί γεννηθήκαμε, ποιος ήταν ο σκοπός μας; Γεννηθήκαμε για να κάνουμε εγκλήματα, για να γίνουμε σκλάβοι κάποιων άλλων, για να λαμβάνουμε άλλη αντιμετώπιση στην ζωή σε σχέση με τους υπόλοιπους ή γεννηθήκαμε για να πράξουμε σπουδαία πράγματα (και δεν αναφέρομαι στην κατάκτηση του υλικού κόσμου, αλλά στην απόκτηση της συνείδησης), για να βοηθήσουμε, για να καταφέρουμε να γίνουμε φάροι ανώτερων ιδεών; Εάν συνειδητοποιήσουμε την σημαντικότητα του ενανθρωπισμένου μας εαυτού και των "θαυμάτων" που αυτός μπορεί να πραγματοποιήσει, τότε αποκτούμε και τον σεβασμό απέναντί του. Μόλις δε αυτό συμβεί, υπάρχει το εξής "αναπόφευκτο επακόλουθο". Αρχίζουμε να σεβόμαστε τον καθέναν και το καθετί γύρω μας ως οντότητα και ως πλάσμα που το αξίζει.

Εάν κατορθώσουμε, λοιπόν, να φτάσουμε στο σημείο του σεβασμού, τότε μια αλυσιδωτή αντίδραση ιδεών και αξιών ξεκινά αβίαστα να ξετυλίγεται από τον κύλινδρο του πνεύματός μας, η οποία αφορά τους πάντες και τα πάντα ολόγυρα. Για παράδειγμα, όταν κάποιος μας ασκεί βία (με την ευρεία σημασία και με την κάθε μορφή που αυτή είναι δυνατόν να έχει), δεν μας αρέσει, καθώς η πράξη ετούτη έρχεται αντιμέτωπη με την πιο επάνω έννοια του σεβασμού. Έτσι, όταν γινόμαστε μάρτυρες σε μια σκηνή άσκησης βίας ενός ατόμου επάνω σε ένα τρίτο άτομο, τότε δεν μπορούμε παρά ασυναισθήτως να σπεύσουμε να υπερασπίσουμε εκείνο το άτομο, το οποίο δέχεται την πράξη βίας, ως άτομο που αξίζει τον σεβασμό, όπως τον αξίζουμε όλοι μας· δίχως όμως εμείς οι ίδιοι να ασκήσουμε βία απέναντι σε κανέναν από τους δύο, αφού η βία έρχεται αντιμέτωπη με την αντίληψη της έννοιας του σεβασμού που ήδη κατέχουμε. Αμέσως, συνεπώς, γεννιέται μέσα μας και βρίσκεται πλέον στα σπάργανα η έννοια της δικαιοσύνης με την σημασία της αίσθησης του δικαίου. Ετούτη η τελευταία έννοια είναι και η πιο βασική για την διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα στις επιθυμίες μας και την προθυμία μας. Θα σας φέρω ένα ακόμη παράδειγμα. Εάν ένα κομμάτι γη δέκα στρεμμάτων επρόκειτο να μοιραστεί σε δέκα διαφορετικούς ανθρώπους, και το έκαστο κομμάτι αυτής της γης, διαστάσεων ενός στρέμματος, θα έδινε στον καθένα από αυτούς τους δέκα ανθρώπους την δυνατότητα της αξιοπρεπούς διατήρησης στην ζωή, τότε η προθυμία του εκάστου εξ αυτών θα "πρότεινε" την αποποίηση του κομματιού του και την διανομή του στους υπόλοιπους, με αποτέλεσμα να χαθεί για τη μονάδα η δυνατότητα επιβίωσης. Από την άλλη, η επιθυμία θα τού "επέβαλε" να το πάρει όλο και να μην αφήσει τίποτα σε κανέναν, με απόληξη να χαθεί η ευκαιρία επιβίωσης για τους λοιπούς εννέα. Η ύπαρξη, επομένως, τής έννοιας της δικαιοσύνης σε αυτή την περίπτωση και η εφαρμογή της, θα επέφερε το ισομερές μοίρασμα της γης και στους δέκα και θα εξασφάλιζε την ισορροπία και το μέτρο μεταξύ της επιθυμίας και της προθυμίας στο συγκεκριμένο σύνολο. Πάρτε τώρα αυτό το παράδειγμα και μεταφέρετέ το με τον νου σας σε μεγαλύτερα κοινωνικά σύνολα και σε πεδία υλικά όπως το νερό, το φαγητό, το ρεύμα, η υγεία, η παιδεία, η ιδιοκτησία, αλλά και σε πεδία πνευματικά, όπως η ελευθερία, η ισότητα, η ταυτότητα των λαών. Πόσα, στ' αλήθεια, τακτοποιούνται αυτομάτως μόνο και μόνο με την ύπαρξη αυτών των δύο σημαντικών εννοιών μέσα μας; Της έννοιας του σεβασμού και της δικαιοσύνης-αίσθημα δικαίου;

Στον καιρό της παγκοσμιοποίησης, που πλέον διανύουμε, οι θιασώτες της προσπαθούν να πείσουν πως η εξάλειψη των διαφοροποιήσεων μεταξύ των ανθρώπων, θα οδηγήσει στην αρμονική συνύπαρξή τους και άρα σε έναν κόσμο ενιαίο και ίδιο. Στην προσπάθειά τους αυτή επιχειρούν ταυτοχρόνως να σβήσουν οποιοδήποτε ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των λαών, ώστε να επιτευχθεί η ποθητή ομογενοποίηση και να επέλθει μια υποτιθέμενη ειρηνική συγκατοίκηση στον πλανήτη. Είναι, ωστόσο, έτσι τα πράγματα; Θα καταφέρουμε πράγματι, σβήνοντας τις μνήμες και την ιστορία του κάθε έθνους, να επιτύχουμε έναν παγκόσμιο πολιτισμό; Για να το καταλάβουμε, ας γυρίσουμε πίσω στην έννοια του σεβασμού, αφού πρώτα δοθεί μια εξήγηση στη έννοια της παράδοσης. Παράδοση, λοιπόν, είναι όλες εκείνες οι συνήθειες -καθημερινές ή τελετουργικές- που έχει μια κοινότητα ανθρώπων και κατά συνέπεια ένας λαός και οι οποίες μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά. Είναι κοινώς τα έθιμα μιας ομάδας ανθρώπων. Οι παραδόσεις διαφέρουν από τόπο σε τόπο και από έθνος σε έθνος, όμως εάν κάποιος ασχοληθεί πιο ειδικά μαζί τους αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα, πως, ανεξαρτήτως από πού προέρχονται, έχουν μια κοινή βάση. Να στοχεύσουν το κακό, να το αποποιηθούν, να το εξορκίσουν, να θυμίσουν ή να δοξάσουν το καλό που πρέπει πάντοτε να υπερισχύει. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, την ύπαρξη της ηθικής αντίληψης και την διάκριση του κακού απ' το καλό να υφίσταται βαθιά καταχωρημένη στην καρδιά όλων των παραδόσεων αυτού του κόσμου και επομένως συνειδητοποιούμε πως ο σεβασμός του κάθε λαού στις παραδόσεις του, δεν μπορεί παρά να αποφέρει την καλλιέργεια της ψυχής και του πνεύματος της ύπαρξής του και να του προσφέρει ηθική υπόσταση. Όσο περισσότερο, μάλιστα, ένας λαός μαθαίνει τις παραδόσεις του, τόσο περισσότερο τις σέβεται, και όσο περισσότερο τις σέβεται, τόσο πιο πολύ μπορεί να σεβαστεί και τις παραδόσεις των άλλων λαών, έστω κι αν διαφέρουν από τις δικές του.

Τόσο η έννοια του σεβασμού, όσο και αυτή του δικαίου, όταν αναπτύσσονται μέσα μας, δύνανται να ελέγξουν -αφοπλιστικά γοργά- διάφορα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης μας, όπως ο εγωισμός, η ματαιοδοξία, η απληστία, η φιλοδοξία. Ελαττώματα δηλαδή τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν από διάφορες μορφές εξουσίας και να μας χειραγωγήσουν προς όφελός τους. Για παράδειγμα, όταν ο προϊστάμενος στην εργασία μας, μάς ζητήσει να παρακολουθούμε στενά κάποιον συνάδελφό μας και να τον ενημερώνουμε για τυχόν παρατυπίες του στην δουλειά με αντάλλαγμα την δική μας εργασιακή πρόοδο, τότε ο σεβασμός για τον εαυτό μας και επομένως ο σεβασμός για τους άλλους, θα μας "απαγορεύσει" ρητά να το πράξουμε, καθώς ποτέ δεν θα θέλαμε να συμβεί και σε εμάς το ίδιο, ενώ η έννοια της δικαιοσύνης μέσα μας θα μας "ενημερώσει" αμέσως για την στρεβλότητα του αιτήματος που δεχτήκαμε από τον προϊστάμενό μας. Θα μας επιτρέψει να αντιληφθούμε ευθύς το γνωστό σε όλους μας: "προάγεται όποιος το κερδίζει με την αξία του". Θα απορήσετε τώρα, πότε συνέβη αυτό στις κοινωνίες μας και θα σας απαντήσω αμέσως: "ποτέ" ή "σχεδόν ποτέ", αλλά θα θέσω συγχρόνως και το εξής ερώτημα: "σε τέτοιες κοινωνίες επιθυμούμε να ζούμε; Με αυτά τα πρότυπα επιθυμούμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;". Στο πιο άνω παράδειγμα και εφόσον κινηθούμε με γνώμονα τις παραπάνω έννοιες-αξίες του σεβασμού και της δικαιοσύνης, έχουμε αυθωρεί αποταχθεί και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε, το ελάττωμα του εγωισμού (αφού αρνηθήκαμε στον εαυτό μας να "προοδεύσει" χωρίς την αξία του) και εκείνο της φιλοδοξίας (αφού δεν αποδεχτήκαμε μια ανήθικη πρόταση, η οποία θα μας βοηθούσε να γίνουμε κάτι ανώτερο από τον συνάδελφό μας). Ταυτοχρόνως, έχουμε επιπλέον θέσει τους σπόρους του ομαδικού πνεύματος και της αλληλεγγύης μέσα στον εργασιακό μας χώρο. Μπορώ να σας παρουσιάσω άπειρα τέτοιου είδους παραδείγματα για να σας πείσω ή για να μην σας πείσω. Ωστόσο, με αυτό το κείμενο δεν έχω καμιά διάθεση να πείσω κανέναν. Το μόνο που προσδοκώ είναι να θέσω κάποια ερωτήματα πρωτίστως στον εαυτό μου και έπειτα σε εσάς. Να βοηθήσω τον νου μου να εννοήσει τι έχει πάει στραβά με τον σύγχρονο πολιτισμό και τους ανθρώπους του. Έτσι θα αναρωτηθώ: "αφού έχω αρκετό φαγητό για εμένα και την οικογένειά μου, έχω ένα σπίτι για να αισθανθώ ασφάλεια, έχω αρκετά χρήματα για να ζήσω αξιοπρεπώς, γιατί θέλω περισσότερα, τα οποία, μάλιστα, πρέπει να τα διεκδικήσω από τους άλλους οι οποίοι έπειτα θα απομείνουν πιθανώς με το τίποτα;". Εάν, λοιπόν, σέβομαι τον εαυτό μου, εάν νοιώθω μέσα μου το αίσθημα του δικαίου, δεν μπορώ παρά να επιδιώκω για όλους εκείνους, που δεν έχουν όσα εγώ, να τα αποκτήσουν άμεσα και όχι το αντίθετο. Έτσι, άκοπα, αποκηρύσσω και το ελάττωμα της απληστίας, με συνέπεια να προφυλαχθώ από τυχόν επικίνδυνες επιρροές οι οποίες θα μπορούσαν να με κάνουν έρμαιο των δικών τους ιδιοτελών επιθυμιών-σκοπών. Μόλις, λοιπόν, απαλλάσσομαι και από το ελάττωμα της απληστίας, γίνομαι αυτομάτως κατά κάποιο τρόπο ολιγαρκής, αφού δεν χρειάζομαι ψυγεία γεμάτα φαγητό, παρά μονάχα ένα, δεν έχω ανάγκη από δυο σπίτια, παρά μόνο απ' αυτό που διαμένω με άνεση και θαλπωρή, δεν μού είναι απαραίτητη μια τεράστια ντουλάπα γεμάτη ρούχα, μα αρκούμαι σε όσα με ντύνουν αξιοπρεπώς, με ζεσταίνουν ή με δροσίζουν και πάει λέγοντας προς όλες τις κατευθύνσεις των ανθρώπινων -υλικών και άυλων- αναγκών. Επομένως, χωρίς καμιά απολύτως προσπάθεια, αποφεύγω τον κίνδυνο να πέσω, για παράδειγμα, θύμα των εταιρειών που προσπαθούν να μού πουλήσουν τα, αμφιβόλου ποιότητας, προϊόντα τους, δημιουργώντας μου συνάμα την εντύπωση πως είναι αδύνατον να ζήσω χωρίς αυτά. Γεννιέται, δηλαδή, μέσα μου η έννοια του μέτρου, η οποία είναι και η αρχή της ισορροπίας των πάντων.

Όπως ήδη προείπα, μια τεράστια αλυσίδα εννοιών-αξιών αρχίζει να ξεδιπλώνεται από το ανθρώπινο πνεύμα, όταν στην ψυχή ενός ατόμου καθιδρύονται οι αξίες του σεβασμού και της δικαιοσύνης. Η κάθε μία από αυτές τις παραγόμενες έννοιες-αξίες είναι και από ένας ισχυρός κρίκος αυτής της αλυσίδας, ο οποίος είναι αρρήκτως συνδεδεμένος με τον προηγούμενο και με τον επόμενο. Ετούτη, λοιπόν, η αλυσίδα είναι ο μίτος της Αριάδνης για τον βίο του ανθρώπου, αυτή που τον καθοδηγεί σταθερά, που τον κάνει να κρατά αναπόσπαστος την πορεία του προς τον πραγματικό σκοπό της γέννησής του και που φωτίζει τον δρόμο του μέσα στο έρεβος του σύγχρονου πολιτισμού, ο οποίος θέλει την μονάδα να παραμένει εγωιστική, μικροπρεπής, κατειλημμένη μονάχα από τις προσωπικές της επιθυμίες ανεξαρτήτως κόστους για τα πάντα γύρω της, ώστε να μπορεί να την χειρίζεται προς ίδιον όφελος. Ωστόσο, το πιο σημαντικό που προσφέρει ο σεβασμός και η δικαιοσύνη στον άνθρωπο είναι, κατ' εμέ, η αντίληψη της φθαρτότητάς του. Αφού όταν σέβεται τον εαυτό του και κατ' επέκταση κάθε έναν και καθετί ολόγυρά του, τότε δεν μπορεί παρά να αντιληφθεί πότε έχει έρθει η ώρα να παραδώσει την σκυτάλη του στον επόμενο, να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια και να αφήσει την θέση του για τους άλλους. Η αντίληψη δε την φθαρτότητάς του γεννά μια άλλη αίσθηση, αυτήν της συνέχισης του κόσμου χωρίς τον ίδιο. Η σκέψη που έρχεται στον μυαλό, όταν κανείς για παράδειγμα κοιτά ένα όρος και αναρωτιέται: "πόσοι και πόσοι αιώνες πέρασαν από τότε που στέκεσαι εκεί; Πόσα και πόσα μάτια σε αγνάντεψαν πριν από εμένα; Πόσοι και πόσοι άνθρωποι στάθηκαν εδώ και σε θαύμασαν και πόσοι ακόμη θα έρθουν να σταθούν για να σε κοιτάξουν, όταν η υλική μου υπόσταση θα έχει πια χαθεί;". Ετούτες οι σκέψεις είναι που φέρνουν την συνειδητοποίηση της βραχύτητας του ανθρώπινου βίου και συνάμα την μεγάλη του σπουδαιότητα. Την αντίληψη πως η φύση και ολάκερος ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει  και δίχως εμάς. Όταν, λοιπόν, το άτομο φτάνει στο σημείο να εννοήσει το σύντομο της ζωής του, αλλά ταυτοχρόνως την σημαντικότητά της, τότε κατανοεί πλήρως την ματαιοδοξία τής τάσης του να αγκιστρώνεται από υλικά πράγματα που δεν χρειάζεται πραγματικά, αλλά και το ανώφελο να κατακλύζεται από συναισθήματα ταπεινά, τα οποία αποτελούν μονάχα ελαττώματα για το ίδιο και το ωθούν να χάσει την έννοια του σεβασμού και της δικαιοσύνης. Έπειτα, λοιπόν, από ετούτη την συνειδητοποίηση δεν μπορεί παρά να επιθυμήσει και να επιδιώξει για τον βίο του μια ποιότητα που θα θρέψει το πνεύμα και την ψυχή του με την καλύτερη τροφή, όπως ακριβώς κάνει και με το σώμα του. Οπότε έρχεται και το τελευταίο ερώτημα: "Πότε ο άνθρωπος θα μπορούσε να φτιάξει έναν αληθινό παγκόσμιο πολιτισμό; Όταν θα κινείτο με γνώμονα το συμφέρον και την όλο και περισσότερη ικανοποίηση των υλικών του αναγκών; Όταν θα ξεχνούσε ποιος είναι, όταν θα άφηνε ένα σωρό ευτελών συναισθημάτων να τον οδηγεί στο παρόν και στο μέλλον;". Ας σκεφτούμε τι απαιτεί από εμάς ο σύγχρονος κόσμος και τότε θα ανακαλύψουμε την απάντηση αγόγγυστα.

Για να κλείσω ετούτο το κείμενο, το οποίο θα μπορούσε να γράφεται για καιρό, θα αναφέρω ότι κατά τον Αριστοτέλη η δικαιοσύνη είναι η κοινή πηγή όλων των αρετών και κατά τον Πίνδαρο ο άνθρωπος είναι το όνειρο μιας σκιάς.

 

Ειρήνη Φ. Φώτη, 9 Ιανουαρίου 2021

Βασιλική Λεμπέση. Ποίημα.

 

Γεράσαμε με κάτι έρωτες
ελλειπτικούς
σε αυτή την πολυκατοικία
που τα σκυλιά
μόνο το μεσημέρι γαυγίζουν
γεράσαμε με έναν ήλιο
που σκονισμένος τρυπώνει ακόμα
από τις γρύλιες
και ούτε μια ανάμνηση
δεν μας άφησε αυτή η πόλη
έτσι για παρηγοριά
μόνο παράπονα
και πτώματα
κάθε φορά που ανοίγουν
οι διακόπτες

"Η Πορφυρή", διήγημα αγαπημένου φίλου, που προτιμά την ανωνυμία.

    Οι φωνές των κοριτσιών αντήχησαν σ' όλο το σπίτι, σαν πολύβουο μελίσσι. Μέσα σε λίγες στιγμές είχαν εισβάλει στο μπροστινό δωμάτιο και ξεχύθηκαν σ' όλο τον χώρο σχηματίζοντας μικρές παρέες. Την αδελφή μου ίσα που την ξεχώρισα μέσα στο ξάφνιασμα της κοριτσίστικης εισβολής. Έχοντας πλάι της μια από τις μεγαλύτερες κοπέλες, πήγε ολόισια, βαθιά μέσα στο σπίτι, μέχρι που την έχασα από τα μάτια μου πίσω από κάποια από τις πολλές πόρτες. Η πόρτα της εισόδου έκλεισε με ένα βαρύ στεναγμό, αφήνοντας πίσω της και εκείνο το παράξενο φως, που από το ξημέρωμα είχε πέσει επάνω στον τόπο. Ένα φως που έκανε τα δέντρα να μοιάζουν βουτηγμένα σε ένα παχύ και αργοσάλευτο υγρό. Άτονα, άχρωμα, σχεδόν νεκρά, σαν κάποιος ανίερος δαίμονας να ξεδίψασε με τους χυμούς τους την προηγούμενη νύχτα.

    Έβγαλα τον αέρα από τα πνευμόνια μου με έναν ήχο ενόχλησης και απομακρύνθηκα από την παλιά πόρτα, πλησιάζοντας μερικά από τα παιδιά που τώρα είχαν καθίσει κατάχαμα στο μπροστινό δωμάτιο. Δεν θα ήταν πάνω από έξι-επτά χρονών και με την ζωηράδα, που χαρακτηρίζει τα μικρά παιδιά, μάλωναν μεταξύ τους. Είχαν ακουμπήσει ανάμεσα στα πόδια τους ένα σωρό βραχιόλια και πεισματάρικα διεκδικούσαν το καθένα τα πιο πολλά για τον εαυτό του. Έσκυψα από πάνω τους μήπως και δώσω μια λύση, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν οι διαμαρτυρίες τους να γίνουν πιο έντονες. Έτσι γρήγορα εγκατέλειψα την προσπάθεια και οδήγησα τα βήματά μου στο επόμενο δωμάτιο. Εκεί μια άλλη παρέα κοριτσιών είχε συγκεντρωθεί σε ένα μικρό κύκλο, γύρω από ένα τραπέζι.

    Tα κορίτσια, που ήτανε δεν ήτανε δέκα-δώδεκα χρονών, κοιτούσαν επίμονα ένα λυχνάρι με επτά φλογίτσες, το οποίο έκαιγε στο κέντρο του τραπεζιού. Τα πρόσωπά τους φωτίζονταν με το απαλό φως της φλόγας και έμοιαζαν σαν μέσα σε αυτή να έβλεπαν τον βυθό μιας αρχέγονης θάλασσας. Ήταν τόσο απορροφημένα απ' αυτό που κοιτούσαν, ώστε ούτε καν αντελήφθησαν την παρουσία μου στο δωμάτιο. "Κάποιο παράξενο παιχνίδι παίζουν", σκέφτηκα "κάτι σαν και αυτά που μηχανεύονται τα τρυφερά τους μυαλουδάκια" και έφυγα από εκεί γρήγορα για να μην γίνω αφορμή να χαλάσει το παιχνίδι τους.

    Αφού βγήκα από το δωμάτιο με τον παράξενο κύκλο, κοίταξα δεξιά προς τον μακρύ διάδρομο, μήπως και μπορούσα να δω πού ήταν η αδελφή μου. Σκοτάδι τύλιγε όμως όλο το μήκος του και δεν έβλεπα πουθενά κάποιο φως που να δηλώνει την παρουσία της. Έτσι πήρα την σκάλα, η οποία οδηγούσε πάνω, στα πιο ψηλά δωμάτια του σπιτιού.

    Η σκάλα ανέβαινε ελικωτά μέχρι τον τρίτο όροφο, πλάι στον τοίχο και συναντούσε κάθε τόσο μικρές σχισμές επάνω στο λιθόχτιστο ντουβάρι, οι οποίες άφηναν λίγο φως να τρυπώσει. Πέρασα τον δεύτερο όροφο χωρίς να κοιτάξω τριγύρω, μια και η παραμικρή παρουσία εκεί θα μού γινόταν αμέσως αντιληπτή, αφού ήταν ένα ενιαίο δωμάτιο χωρίς τοίχους και χωρίσματα.

    Φτάνοντας στο τελευταίο πάτωμα, άκουσα φωνές κάπου βαθιά στον χώρο. Ένα αμυδρό φως ξέφευγε από μια ανοιχτή πόρτα δέκα μέτρα μπροστά μου. Πλησίασα στο άνοιγμα της πόρτας και κοίταξα μέσα. Εκεί στην άκρη του δωματίου, δίπλα σε ένα παράθυρο καθόταν η αδελφή μου και μια άλλη κοπέλα, στην ηλικία της θαρρώ, που δεν την είχα δει να μπαίνει στο σπίτι νωρίτερα μαζί με την τρελή παρέα των παιδιών. Παρόλο που είχα μπει πια εκεί όπου βρίσκονταν, εκείνες δεν φάνηκαν να ενοχλούνται από την παρουσία μου και συνέχισαν να μιλούν ψιθυριστά μεταξύ τους. Όμως, δεν ήταν ούτε μερικές στιγμές πιο πριν που είχα μείνει με την εντύπωση, πως μιλούσαν δυνατά ή ότι οι τοίχοι του άδειου σπιτιού έκαναν τον ψίθυρο να φτάνει μέχρι την αρχή της σκάλας.

    Κάθονταν αντικριστά μπροστά σε ένα τραπέζι και το χλωμό φως του κεριού φώτιζε τα πρόσωπά τους με ένα τόνο μυστήριο, ιδίως εκείνης της άγνωστης κοπέλας.

    "Καλημέρα" είπα και σήκωσε το βλέμμα της.

   "Τι γιορτάζουμε σήμερα;". Το στόμα της, μια όμορφη καμπύλη πάνω σε εκείνο το ωχρό δέρμα, άνοιξε:

    "Γεια σου, Δαναέ".

  Τα τεράστια μάτια της με περιεργάστηκαν προσεκτικά. Ήταν καταπληκτικό αυτό το πρόσωπο στεφανωμένο από εκείνα τα κατάμαυρα μαλλιά, που γίνονταν κατακόκκινα γύρω από το μέτωπο, σαν πορφυρό στεφάνι.

  "Δεν γιορτάζουμε. Ανησυχούμε." αποκρίθηκε η αδελφή μου και συνέχισαν εκείνο το μακρόσυρτο ψίθυρο που έμοιαζε με τραγούδι. Σήκωσα αδιάφορα τους ώμους και πήγα προς το παράθυρο. Τι περίεργο. Το φως έξω έμοιαζε να σταματά στα όρια του ανοίγματος, σαν μια αόρατη δύναμη να το κρατούσε εκεί έξω. Έβγαλα το κεφάλι μου και πήρα μια βαθιά ανάσα. Τι μέρα και αυτή. Και ο ουρανός τι παράξενος. Μια συννεφιά είχε καλύψει τον μισό ορίζοντα δυτικά και πέρα ως τον βορρά, όσο μπορούσα να δω. Και πέρα προς τον νότο, αν και ο καιρός ήταν καθαρός, η θάλασσα έμοιαζε να κοχλάζει, παρότι δεν φυσούσε καθόλου αέρας. Μου φάνηκε, πως κάτι είχε χωρίσει τον ουρανό στα δύο και έπαιζε με τους νόμους, ενώ εκείνος ο γκρίζος, αέρινος τοίχος έμοιαζε να κερδίζει συνεχώς τον χώρο. Σχεδόν ακουμπούσε το έδαφος μέχρι χαμηλά στην ριζαμιά του θεόρατου βουνού, το οποίο έστεκε απέναντί μου σαν να βαστούσε με κόπο το βάρος του γκρίζου δυνάστη, που τώρα είχε αποκτήσει ένα άνοιγμα στο κέντρο του, όπως να άνοιγε το πελώριο μάτι ενός δράκου. Λίγο φως από τον Ήλιο, που βρισκόταν πίσω, καλυμμένος, πέρασε από το άνοιγμα και το έβαψε κατακόκκινο και τότε για μια στιγμή σχημάτισα την εντύπωση, πως αυτό το μάτι με παρακολουθούσε.

    Αναρίγησα και τραβήχτηκα γρήγορα μέσα, πηγαίνοντας κοντά στα κορίτσια. Κοίταξα γύρω μου μήπως βρω κάποια καρέκλα, αλλά δεν είδα καμιά και έτσι κάθισα οκλαδόν ανάμεσά τους. Παρατήρησα προσεκτικά την άγνωστη κοπέλα και τότε ξαφνικά, σαν κάτι αυτόματο, τα χέρια μου τυλίχθηκαν γύρω από τα πόδια της. Εκείνη σηκώθηκε βιαστικά και κατευθύνθηκε προς τον τοίχο. Άπλωσε το χέρι της και ένα άνοιγμα εμφανίστηκε. Τότε γύρισε προς το μέρος μου και είπε:

    "Την μοίρα δεν την αρπάζουν απ' τα πόδια, απ' τον λαιμό την πιάνουν" και πετάχτηκε έξω από το άνοιγμα που βρισκόταν τρεις ορόφους ψηλά. Έτρεξα προς το μέρος της και κοίταξα έξω από το άνοιγμα προς τα κάτω. Την είδα να διασχίζει το μονοπάτι ανάμεσα στον κήπο, που οδηγούσε χαμηλά στην ρεματιά.

    "Πορφυρή! Πορφυρή!" φώναξα το όνομά της, αλλά μάταια, ο ήχος της φωνής μου γινόταν ένα με τις βροντές της συννεφιάς, που έπεφτε χαμηλά μέχρι το έδαφος. Και εκεί, για μια στιγμή, ανάμεσα στην μαυρίλα και την ομίχλη, είδα χρυσοστόλιστους και άλλους πορφυροντυμένους άνδρες να χάνονται μέσα στην αχλή με μια αστραπή. Και μεταξύ τους η Πορφυρή κραδαίνοντας σπαθί ολόχρυσο, να τους οδηγεί πιο βαθιά μέσα στην "κοιλιά" του αέρινου ερπετού.
    Ανέβασα το βλέμμα μου ψηλά. Η μαυρίλα είχε καταλάβει σχεδόν όλο τον ορίζοντα. Τώρα την θέση του ματιού, που έχασκε πριν από λίγο στην μέση, είχε πάρει μια νεφελώδης αρπάγη, η οποία έμοιαζε έτοιμη να καταπιεί το βουνό. Ένα χέρι ακούμπησε στον ώμο μου. Γύρισα το βλέμμα προς την αδελφή μου, που κοιτούσε την σκοτεινιά. Ένα δάκρυ κύλισε στο άσπρο πρόσωπό της και τότε με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: 

      "Έλα. Η νύχτα έρχεται".

Διήγημα ανώνυμου συγγραφέα.

"Η Παγωνιά". Διήγημα πολυαγαπημένου φίλου, που προτιμά την ανωνυμία.

          Η νύχτα με είχε προλάβει στον δρόμο. Θα ήμουν καμιά ώρα μακριά από το σπίτι και έτσι τάχυνα το βήμα μου, αδημονώντας να φτάσω στη ζεστασιά μου. Η φωτιά στο τζάκι θα έκαιγε από νωρίς αφήνοντας έξω την παγωνιά, που εδώ και μια εβδομάδα σάρωνε με τους βόρειους ανέμους από τα βουνά της μέσα χώρας.

         Η βαριά συννεφιά, που μέρες τώρα είχε καθίσει πάνω από τον κόλπο, έκανε την νύχτα πιο σκοτεινή. Το παράξενο ήταν, ότι μπορούσες να διακρίνεις σε μεγάλη απόσταση σχήματα και μορφές, μιας και ο παγωμένος αέρας είχε εναποθέσει ένα λευκό στρώμα κρυσταλλικής πάχνης παντού, η οποία φωσφόριζε με ένα άρρωστο φως.

         Εκείνο το πρωινό, όταν επισκέφθηκα το χωριό για να δω τον φίλο μου τον Αργένη, δεν φαντάστηκα πως θα καθυστερούσα τόσο. Και τώρα αναθεμάτιζα τον εαυτό μου που δεν υπέκυψε στις παρακλήσεις του να με φιλοξενήσει το βράδυ. Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν το καλύτερο να περπατάς νύχτα μες το κρύο και εδώ και μερικά λεπτά είχε πιάσει ένα ψιλόβροχο που έκανε την παγωνιά να μοιάζει με σμήνη από πυρακτωμένες βελόνες, οι οποίες τρυπούσαν το κορμί μου. Το πιο περίεργο απ' όλα ήταν, ότι η βροχή που έπεφτε πάγωνε σαν ακουμπούσε στο έδαφος, λες και αυτό ήταν μια τεράστια παγομηχανή, λες και είχε χάσει κάθε ίχνος θερμότητας από μέσα του. Ένα ρίγος με διαπέρασε απ' άκρη σ' άκρη. Έσφιξα πιο πολύ το χοντρό σακάκι γύρω μου και άρχισα να προχωρώ πιο γρήγορα.

        Καθώς έφθασα σε ένα σημείο που ο δρόμος άρχιζε να κατεβαίνει ελικωτά μέχρι το ποτάμι, κοντοστάθηκα να σκεφτώ αν θα συνέχιζα προς τα κάτω. Η διαδρομή αυτή ήταν η πιο ομαλή, αλλά όχι και η πιο σύντομη. Έτσι αποφάσισα να πάρω ένα μονοπάτι που άρχιζε κάθετα στον δρόμο και κατέβαινε απότομα μέχρι κάτω χωρίς πολλές στροφές. Θα μ' έβγαζε σχεδόν στο ίδιο σημείο με τον χωματόδρομο, περίπου καμιά διακοσαριά μέτρα από την άκρη του χωριού. Το μονοπάτι ακολουθούσε την φυσική κλίση της πλαγιάς, κόβοντας τον δρόμο ανάμεσα από συστάδες αγριοπουναριών και σφενδαμιών, τα οποία κύρτωναν σε πολλά σημεία από πάνω του σαν αψίδες. Άλλες φορές διέσχιζε φυσικά τούνελ, φτιαγμένα από άγριους σχοίνους, γεγονός που πρόδιδε πως κάποιοι βοσκοί το χρησιμοποιούσαν ακόμη, περνώντας με τα ζώα τους από εκεί για να κατέβουν μέχρι το ποτάμι. Για περίπου ένα τέταρτο προχωρούσα γρήγορα, μέχρι που φτάνοντας στη ρίζα της πλαγιάς, βαθιά μέσα στο ρέμα του ποταμού, το μονοπάτι μαλάκωσε. Η διαδρομή έγινε πιο ομαλή. Το δρομάκι άρχιζε να πλαταίνει πλησιάζοντας στις όχθες και χανόταν από μπροστά μου πίσω από την σκοτεινή φιγούρα ενός βράχου, που το νερό δεν μπόρεσε να φάει. Εκεί το ανάγκαζε να σχηματίσει μια απότομη στροφή και να συνεχίσει την πορεία του έως την θάλασσα.

     Η βροχή είχε δυναμώσει και είχε μεταβληθεί σε καταιγίδα και εάν έκρινα από τις βροντές των κεραυνών, που πλησίαζαν από πίσω μου απειλητικά, σε λίγο θα αντιμετώπιζα πραγματικό πρόβλημα. Πάντως, αν δεν έκανα λάθος μέσα στην σύγχυσή μου, μετά από την στροφή και περνώντας από τον βράχο, θα αντίκριζα το μικρό εκκλησάκι του Άι-Γιάννη. Πίεσα τον εαυτό μου να τρέξει, παρόλο τον κίνδυνο να γλιστρήσω και να βρεθώ μέσα στα αγριεμένα νερά. Έφτασα κάτω από τον βράχο. Εκεί το μονοπάτι εγκατέλειπε την όχθη και ανέβαινε προς τα πάνω. Παίρνοντας μια ανάσα, άρχισα πάλι να τρέχω. Περνώντας από μια πυκνή συστάδα από σφενδαμια, που με ανάγκασε να γονατίσω, είδα επιτέλους τους λευκούς τοίχους της εκκλησίας μπροστά μου.

     Κάποιος πρέπει να είχε περάσει νωρίτερα από ' κει. Το εσωτερικό της ήταν φωτισμένο από ένα απαλό κιτρινωπό φως, το οποίο έβγαινε από τα παράθυρα και την σχισμή της πόρτας και την έκανε να μοιάζει σαν να αιωρούταν μέσα στο σκοτάδι. Θα με χώριζαν είκοσι μέτρα από το προαύλιο της εκκλησίας. Ο αέρας μάνιαζε δαιμονισμένα μέσα στα αυτιά μου και το νερό της βροχής με χτυπούσε με δύναμη στο πρόσωπο, μπαίνοντας στην μύτη και στα μάτια μου, κάνοντaς την προσπάθεια να φτάσω μέχρι το υπόστεγο του ναού τρομερά δύσκολη.

    Τελικά μουσκεμένος μέχρι το κόκκαλο, κατάφερα να φτάσω έως την πόρτα, αλλά με λύπη μου διαπίστωσα ότι όποιος την είχε επισκεφθεί νωρίτερα, άφησε την καλή του πράξη μέσα στην εκκλησία κλείνοντας την είσοδο με ένα βαρύ λουκέτο. Ταρακούνησα με δύναμη τα δυο ξύλινα φύλλα της πόρτας σε μια μάταιη προσπάθεια εκνευρισμού. Το λουκέτο που κρεμόταν ανάμεσα στα δυο μπρούτζινα δαχτυλίδια παρέμεινε ασυγκίνητο.

   Κοίταξα γύρω απελπισμένος. Η βροχή ήταν τώρα τόσο σφοδρή, που έκανε έναν απίστευτο κρότο καθώς έσκαγε με λύσσα επάνω στο ξύλινο υπόστεγο. Κόλλησα το σώμα μου με την πλάτη στην πόρτα για να προστατευτώ από το νερό, το οποίο ερχόταν κάθετα πάνω μου από τον μανιασμένο αέρα. Ένας δυνατός κεραυνός έπεσε. Το βλέμμα μου στράφηκε δεξιά προς τον κορμό μιας γέρικης ελιάς, που έπαιζε το ρόλο ενός στηρίγματος του υπόστεγου και αμέσως εντόπισα μια γυαλάδα, σαν κάτι μεταλλικό να ήταν ακουμπισμένο στην ρίζα της. Οι κεραυνοί έπεφταν ο ένας πίσω από τον άλλο και κοιτάζοντας προσεχτικά προς το αντικείμενο, είδα ότι ήταν μια μασιά, ένα μακρύ σίδερο από αυτά που σκαλίζουν τα κάρβουνα. Σίγουρα κάποιος το είχε παρατήσει εκεί από το πανηγύρι, τότε που ψήνουν στον περίβολο της εκκλησίας. Με μια γρήγορη κίνηση βρέθηκα δίπλα στον κορμό, άρπαξα μεμιάς το παγωμένο σίδερο και γύρισα πάλι πίσω στην πόρτα. Το έβαλα ανάμεσα στο λουκέτο και στο σιδερένιο δαχτυλίδι τραβώντας προς τα κάτω. Με έναν δυνατό, μεταλλικό θόρυβο, εκείνο άνοιξε σπάζοντας τον ένα κρίκο. Με ανακούφιση είδα τα φύλλα της πόρτας να ανοίγουν προς τα μέσα, αφήνοντας το γλυκό φως των καντηλιών να λούσει το πρόθυρο. Μπήκα γρήγορα μέσα και έκλεισα την πόρτα πίσω μου, ασφαλίζοντας τον σύρτη, υποσχόμενος στον Άγιο να διορθώσω σύντομα την ζημιά που είχα κάνει.

      Μια γλυκιά ζέστη με τύλιξε σαν βρέθηκα στο εσωτερικό. Μπροστά από το ιερό ήταν ένα μεγάλο, ρηχό δοχείο, γεμάτο άμμο, που μέσα του έκαιγαν σχεδόν στο τέλος τα κεριά. Πήρα μερικά ακόμη από το κηροστάσιο και τα πρόσθεσα ανάβοντάς τα. Έβγαλα το σακάκι και το πουκάμισο και τραβώντας μια καρέκλα, που την έφερα κοντά στα κεριά, τα κρέμασα στην ράχη της για να στεγνώσουν. Κάθισα δίπλα για να ζεσταθώ. Έπειτα βάλθηκα να περιεργάζομαι τον χώρο. Αν και είχα βρεθεί πολλές φορές στο πανηγύρι, που γίνεται τον Μάιο προς τιμή του Αγίου. δεν είχα μπει ποτέ στην εκκλησία. Το κτίσμα φαινόταν παλιό, τουλάχιστον ενός αιώνα και εάν έκρινα από κάποια σημεία της βάσης του, πρέπει να είχε χτιστεί επάνω στα παλαιότερα θεμέλια κάποιου άλλου κτίσματος. Δεξιά και αριστερά από το τέμπλο υπήρχαν δυο μεγάλες, ξύλινες εικόνες. Η μια απεικόνιζε τον Άγιο Ιωάννη και η άλλη μια κλασσική αναπαράσταση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Φαίνονταν αρκετά παλιές και ήταν όμορφα ζωγραφισμένες. Το ξύλινο ταβάνι με τα χονδρά δοκάρια ήταν μαυρισμένο από τον καπνό των κεριών, που χρόνια τώρα άναβαν οι διάφοροι επισκέπτες του ναού. Στο κέντρο του, εκεί όπου ενώνονταν οι αντιρίδες της στέγης με τον κεντρικό πάσσαλο στήριξης της οροφής, κρεμόταν ένας μπρούντζινος πολυέλαιος, μαυρισμένος και αυτός από την πολυκαιρία. Γύρισα προς τα πίσω για να δω το τέμπλο. Έμοιαζε πάρα πολύ παλιό, σχεδόν όσο και η εκκλησία. Εμπρός του κρέμονταν αναμμένα καντήλια από χρωματισμένο κόκκινο γυαλί, τα οποία έδιναν έναν απόκοσμο φωτισμό πάνω στα πρόσωπα των Αγίων, που ήταν ζωγραφισμένοι στο τέμπλο. Η σκαλιστή πόρτα που οδηγούσε προς το ιερό ήταν κλειστή. Σηκώθηκα και πλησίασα προς τα εκεί. Μια επιγραφή, στο πάνω μέρος των δύο φύλλων της εισόδου του ιερού, έλεγε:

"ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΕΩΣ ΜΕΝΟΥΝ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΧΡΟΝΟΥΣ, ΜΑ ΘΑ ΥΜΝΟΥΝ ΑΙΩΝΙΑ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ"

Έσπρωξα ελαφρά τα θυρόφυλλα και αυτά άνοιξαν με ένα σιγανό τρίξιμο. Μέσα στο ιερό ο χώρος ήταν λιτός. Ένα παλιό τραπέζι έπαιζε τον ρόλο της Αγίας Τράπεζας. Το τριμμένο τραπεζομάντηλο, που την μισοσκέπαζε, φαινόταν πιο παλιό και από την ίδια την εκκλησία. Το τρεμάμενο φως ενός καντηλιού φώτιζε αχνά μια εικόνα και εγώ την πλησίασα προσεκτικά. Αυτό που αντίκρισα με παραξένεψε πιο πολύ και από τον αλλόκοτο καιρό ο οποίος λυσσομανούσε έξω, Απρίλη μήνα. Στο κέντρο του εικονίσματος στεκόταν μια μορφή γυναικεία, με υψωμένα τα χέρια σε έκταση. Γύρω από το κεφάλι Της υπήρχε ένα φωτοστέφανο σε τρεις κύκλους. Το πρόσωπο Της ήταν σβησμένο, σαν κάποιος να το είχε ξύσει με κάποιο αιχμηρό αντικείμενο, ενώ η φιγούρα Της στεκόταν στο κενό, ανάμεσα σε τέσσερεις άλλες γυναικείες μορφές, οι οποίες σχημάτιζαν ένα ημικύκλιο γύρω από Αυτήν. Από το ύψος και επάνω εκείνου του συμπλέγματος, συνωστίζονταν δεκάδες άλλα ανθρωπόμορφα πλάσματα, που καθώς απομακρύνονταν από το κέντρο, έμοιαζαν να αποσχηματοποιούνται σε άμορφες, αέρινες μάζες. Κάτω από τα πόδια των Αγίων στροβιλιζόταν μια τεράστια πυρακτωμένη χοάνη, που στο κάτω μέρος δεξιά και αριστερά αυτής, στέκονταν κουλουριασμένα δυο τεράστια φίδια με ανασηκωμένα τα κεφάλια τους και κοιτούσαν με πλήρη υποταγή την κεντρική φιγούρα. Χαμηλά κάτω, μια επιγραφή με βυζαντινούς χαρακτήρες έγραφε:

"Η ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΜΗΤΡΟΣ" 

"Τι παράξενο", σκέφτηκα. Ήταν η πιο αλλόκοτη παράσταση της Παναγίας που είχα δει ποτέ. Τίποτε απ' ό, τι έδειχνε η ζωγραφιά δεν ταίριαζε με την χριστιανική παράδοση γι' Αυτήν.

      Ένα δυνατό και ξερό κροτάλισμα που ερχόταν από την στέγη του ναού, απέσπασε με βία την προσοχή μου από την ενατένιση της εικόνας. Ένας συνεχής μεταλλικός χτύπος ερχόταν απ' έξω. Η καμπάνα βογκούσε από το μένος της καταιγίδας, η οποία ξεσπούσε επάνω της με ριπές από χονδρό χαλάζι. Βγήκα από το ιερό και πήρα το πουκάμισο, που είχε στεγνώσει και το φόρεσα. Κατευθύνθηκα προς την έξοδο του ναού και μισάνοιξα την πόρτα. Έξω γινόταν χαλασμός. Έμοιαζε σαν ο αέρας να άλλαζε κατεύθυνση κάθε ένα λεπτό. Γρήγορα ξανάκλεισα την πόρτα και γύρισα δίπλα στο δοχείο με τα κεριά. Ακούμπησα το σακάκι και είδα ότι είχε στεγνώσει αρκετά. Το φόρεσα βιαστικά και κάθισα πάλι κάτω. Με το βλέμμα κολλημένο προς την στέγη, παρακολουθούσα το θόρυβο που έκανε η χαλαζόπτωση επάνω της. Έμεινα έτσι για αρκετή ώρα να αφουγκράζομαι την καταιγίδα.

       Θα πρέπει να ήταν περασμένα μεσάνυχτα, όταν η βροχή άρχισε να υποχωρεί σταδιακά. Σηκώθηκα και ξαναπήγα προς την πόρτα. Την άνοιξα και έβγαλα το κεφάλι μου έξω. Ένα ψιλόβροχο, λεπτό σαν ομίχλη, έπεφτε τώρα και ο δυνατός άνεμος είχε δώσει την θέση του σ' ένα ελαφρύ αεράκι, που έκανε την βροχή να κυματίζει όπως ένα αραχνοΰφαντο πέπλο. Πέρα μακριά προς την θάλασσα, οι αστραπές εναλλάσσονταν η μια με την άλλη με συχνότητα δευτερολέπτων, αποκαλύπτοντας τους τεράστιους όγκους των νεφών. Φαινόταν πως η καταιγίδα τραβούσε νότια προς τα νησιά. Κουμπώθηκα γρήγορα-γρήγορα αποφασισμένος να συνεχίσω τον δρόμο μου, σίγουρος ότι θα είχαν ανησυχήσει οι δικοί μου πίσω στο χωριό. Βγήκα στο υπόστεγο και έκλεισα την πόρτα πίσω μου, βάζοντας το σπασμένο λουκέτο ανάμεσα στους ξεχαρβαλωμένους κρίκους. Έκανα μερικά βήματα προς το ροζιασμένο κορμό της ελιάς για να μπορέσω να ελέγξω καλύτερα τι γινόταν πιο πέρα. Το νερό που είχε πέσει, είχε σχηματίσει πάνω στους κλώνους της ελιάς μακριές κλωστές πάγου, σαν ιστούς αράχνης, αλλά και σε καθετί άλλο απ' όσα μπορούσα να διακρίνω γύρω μου.

     Άξαφνα, καθώς ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω, ένας ακαθόριστος θόρυβος μ' έκανε να σταματήσω. Τέντωσα τα αυτιά μου και σχεδόν έπαψα να αναπνέω. Ακουγόταν να έρχεται χαμηλά από το ποτάμι. Έκανα δυο βήματα προς τα μπρος και στάθηκα ακίνητος. Τώρα ηχούσε καθαρά ένα σιγανό μουρμουρητό, σαν κάποιοι άνθρωποι να σιγοτραγουδούσαν. "Τι παράξενο. Ποιοι μπορεί τέτοια ώρα και με τέτοιο καιρό να περιφέρονται τραγουδώντας;". Εξάλλου, απ' όσο μπορούσα να θυμηθώ δεν ήταν κάποια γιορτή προς τιμή του Αγίου, ώστε κάποιοι να έρχονταν τόσο νωρίς να ετοιμάσουν την εκκλησία. Και έπειτα γιατί να έρχονται από το ποτάμι και όχι από τον δρόμο, που περνούσε καμιά πενηνταριά μέτρα πιο πάνω. Εκείνη την στιγμή σκέφτηκα, πως είχα παραβιάσει την εκκλησία και το γεγονός αυτό με έκανε να μην θέλω να έχω συνάντηση με κανέναν. Εάν αναλογιζόμουν κιόλας το θρησκευτικό συναίσθημα των ντόπιων, σίγουρα θα βρισκόμουν σε δύσκολη θέση. Έτσι, κάνοντας μια απότομη στροφή, έτρεξα μισοσκυμμένος προς την άκρη του βράχου και χώθηκα ανάμεσα σε κάτι σχοίνους. Σύρθηκα κάτω από τους θάμνους σ' ένα κενό, που κατά παράξενο τρόπο ήταν στεγνό, αλλά φοβερά παγωμένο. Σαν να ακουμπούσα σε κομμάτια πάγου. Κράτησα πάλι την αναπνοή μου και αφουγκράστηκα ξανά. Τώρα κάποιοι ήχοι, που έμοιαζαν να βγαίνουν από σουραύλια ή φλογέρες, είχαν πάρει την θέση του μουρμουρητού. Καθώς βρισκόμουν σχεδόν στην άκρη του βράχου, σύρθηκα λίγο προς τα έξω, στην μεριά του κενού, για να κοιτάξω κάτω. Ένα πρασινωπό φως ερχόταν από χαμηλά και εκεί ανάμεσα στην ρίζα του βράχου και στις όχθες του ποταμού, συνωστίζονταν μορφές, τόσο αλλόκοσμες που με έκαναν να παγώσω ολόκληρος. Σε όλο το μήκος του μονοπατιού, το οποίο διέσχιζε την ρίζα του γκρεμού, από την αρχή του βράχου και μέχρι την αρχή της ανηφόρας, που οδηγούσε στο εκκλησάκι, στριμώχνονταν δεκάδες γυναικείες φιγούρες, οι οποίες κατευθύνονταν προς τα πάνω. Φαίνονταν όλων των ηλικιών, μικρά κορίτσια αλλά και γριές, που χτυπούσαν ρυθμικά τα κρόταλα, τα οποία είχαν ανάμεσα στα δάχτυλά τους. Το φως που εξέπεμπαν από το σώμα τους είχε λούσει τον τόπο τριγύρω και έφτανε μέχρι το πρόσωπό μου, κάνοντάς με να νοιώθω μια γλυκιά θερμότητα να με αγγίζει και να διαχέεται σχεδόν μέχρι τα άκρα. Τώρα το τραγούδι τους και οι ήχοι από τα σουραύλια άρχισαν να γίνονται πιο έντονα στα αυτιά μου, καθώς η αρχή αυτής της παράξενης παρέας ανηφόριζε προς την εκκλησία. Γύρισα γρήγορα προς τα μέσα και λούφαξα πιο βαθιά στο χορτάρινο λαγούμι. Ενώ το φως δυνάμωνε πίσω από τον βράχο, ξεπρόβαλαν οι πρώτες μορφές των γυναικών. Ήταν απίστευτα ψηλές και λυγερόκορμες. Σε κάθε τους βηματισμό το φως, που ανέδιδαν, παλλόταν σαν να ήταν κάτι που τις είχε περιβάλει μέσα του. Οι λευκοί, μακριοί χιτώνες τους έμοιαζαν να είναι από κάτι αέρινο και τόνιζαν το άσπρο χρώμα που είχαν τα πρόσωπά τους. Από τα λεπτά τους χείλη ακουγόταν ολοκάθαρα πια το παράξενο τραγούδι τους:

"ΛΑΒΑ ΒΑΛΑ, ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΡΟΒΙΛΙΣΟΥ,

ΤΟ ΘΕΙΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΉΣ ΑΣ ΝΟΙΩΣΕΙ Η ΠΛΑΣΗ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ Η ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΑΝΑΣΑ ΑΣ ΚΟΠΑΣΕΙ"

Ένοιωθα τον ήχο, καθώς σαν κυματισμός επαναλαμβανόταν σταδιακά από μπρος προς τα πίσω στο πλήθος, να τρυπάει με μια περίεργη ηδονή το πίσω μέρος του κεφαλιού μου και να ταξιδεύει σ' όλο το μήκος της ραχοκοκκαλιάς μου. Το αλλόκοτα όμορφο συναίσθημα, διακόπηκε απότομα από την εικόνα που ξεπρόβαλλε ξαφνικά πίσω από το βράχο, κάνοντας το αίμα μου να πετρώσει στις φλέβες. Μια τεράστια φιδίσια φιγούρα φάνηκε να σέρνεται ανάμεσα στις γυναίκες. Το σώμα τού πλάσματος ήταν καλυμμένο από μεγάλες κεράτινες πλάκες, οι οποίες κάθε φορά που κινούνταν κάτω από το βάρος του τερατώδους όγκου του, άφηναν να ξεχυθεί λίγο από το πρασινωπό φως που τύλιγε όλο το πλήθος. Αυτό που με άφησε, όμως, κυριολεκτικά μαρμαρωμένο από την έκπληξη, ήταν η γυναίκα η οποία καθόταν στην ράχη του ακατανόμαστου ερπετού. Φαινόταν να είναι η πιο γιγάντια απ' όλες, μα εκείνο που με έκανε να αισθανθώ τόσο τρόμο και να κουλουριαστώ σαν έμβρυο μέσα στην κοιλιά της μάνας, ήταν ότι δεν είχε πρόσωπο. Τα πυκνά, μαύρα μαλλιά της στεφάνωναν μια θολή σκιά.

      Η απότομη κίνηση που έκανα προς τα πίσω, είχε σαν αποτέλεσμα να σπάσουν κάποια ξερά κλαδιά από το βάρος μου. Ο θόρυβος έσκισε την νύχτα σαν χαρτί. Το τραγούδι σταμάτησε απότομα. Με μια δυνατή πνοή σφύριξαν όλα τα σουραύλια μαζί. Ένας δυνατός άνεμος άρχισε να στροβιλίζεται μπροστά από το πλήθος, που έμεινε ακίνητο σαν να πάγωσε. Η καρδιά μου κόντευε να πεταχτεί από το στήθος, καθώς άρχισαν να σαλεύουν από πίσω προς το μπρος και το τεράστιο ερπετό κινήθηκε γρήγορα ανάμεσά τους. Με δυο, απίστευτης ταχύτητας, κινήσεις, βρέθηκε σχεδόν πάνω από τον θάμνο που είχα κρυφτεί. "Θεέ μου, ας είναι όνειρο", ψιθύρισα. Γιατί αν δεν ήταν, σίγουρα πλησίαζε το τέλος μου.

Το πλάσμα, ενός άλλου κόσμου, έσκυψε το κεφάλι του προς το μέρος μου και ξεφύσησε επάνω μου. Η ανάσα του ήταν παγωμένη σαν χίλιες χιονοθύελλες. Ένοιωθα τον εαυτό μου να με εγκαταλείπει. Το στόμα μου έτρεμε με ρυθμό απίστευτο, από φόβο ή κρύο, είτε και απ' τα δύο μαζί. Και εκεί που πίστευα πως όλα τελείωσαν, την παγερή ησυχία έσπασε το λάλημα ενός πετεινού. Το κεφάλι του ερπετού τινάχτηκε προς τα πάνω με μια απίθανα γρήγορη κίνηση. Έστρεψε το βλέμμα του προς τα ανατολικά και μύρισε τον αέρα. Ο πετεινός ξανακούστηκε για δεύτερη φορά. Τότε μια αναστάτωση επικράτησε ανάμεσα στα πλάσματα, η οποία σταμάτησε δευτερόλεπτα μετά. Το μακρινό κρώξιμο ήρθε και πάλι για τρίτη φορά. Το φίδι κουλουριάστηκε προς τα πίσω και η γυναίκα στην ράχη του έβγαλε μια συριχτή φωνή, σαν σφύριγμα, που νόμισα πως θα έσπαγαν τα τύμπανα των αυτιών μου.

Άξαφνα τα σουραύλια, οι φλογέρες και τα κρόταλα άρχισαν πάλι να παίζουν. Το τραγούδι ξανακούστηκε και οι γυναίκες ξεκίνησαν πάλι να προχωρούν, πιο γρήγορα τώρα. Το φοβερό ερπετό πήρε θέση μπροστά τους και με τους ερπετίσιους ελιγμούς του οδήγησε την ομάδα. Όταν και η τελευταία γυναίκα πέρασε από μπροστά μου και αφού όλες μαζί άρχισαν να χάνονται πίσω από τους χαμηλούς λόφους, μέσα σε μια πράσινη, φωσφορίζουσα ομίχλη, η καρδιά μου άρχισε πάλι να χτυπάει κανονικά. Έμεινα στην θέση μου για μερικά λεπτά, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τι μού είχε συμβεί. Ό, τι και να σκεφτόμουν δεν έδινε μια λογική εξήγηση. Εκείνο, όμως, που μπορούσα να δω ήταν η εντυπωσιακή αλλαγή του καιρού και ότι ο παγωμένος αέρας του βορρά είχε δώσει την θέση του σε ένα ζεστό αεράκι, το οποίο ερχόταν από την θάλασσα.

     Σηκώθηκα μουδιασμένος από το χώμα και βγήκα απ' την κρυψώνα μου. Μια αχτίδα ηλιακού φωτός διέσχισε τον ουρανό ως πέρα στα βουνά, βάφοντάς τα κόκκινα. Τα βαριά σύννεφα είχαν αλλάξει πορεία και κατευθύνονταν σαν μαύρα βέλη, πίσω προς τον βορρά.

Τίναξα το χώμα και τα ξερά φύλλα από πάνω μου, πήρα μια βαθιά ανάσα από τον γλυκό αέρα και ακολούθησα το μονοπάτι προς τα κάτω. Ένας τρυποφράκτης, που στεκόταν σ' ένα κλαδάκι, με κοίταξε γεμάτος περιέργεια, σαν να ήταν και αυτός μάρτυρας των γεγονότων. Καθώς περνούσα δίπλα του, έσμιξα τα χείλη μου και του σφύριξα. Η γλυκιά απάντηση του κελαηδίσματός του ήχησε σαν βάλσαμο στα αυτιά μου. Χαμογέλασα κλωτσώντας ένα χονδρό χαλίκι. Ήμουν σίγουρος ότι δεν θα πίστευε κανείς τίποτα απ' όλα όσα είδα.

"Η Παγωνιά", διήγημα ανώνυμου συγγραφέα.